Í einhverju nostalgíukasti ákvað ég að grafa upp þennan vettvang. Síðast þegar ég krotaði nokkur orð hér var Covid í hávegum og aðeins tveimur árum lokið af Noregsdvölinni okkar. Getur það verið?
Það fylgir því undarleg tilfinning að horfa inn um alla þessa litlu glugga fortíðarinnar og heyra raddir ólíkra útgáfa af sjálfri mér segja frá lífinu og löngu liðnum augnablikum.
Ég hef ýmist skrifað á íslensku eða ensku. Oftar á ensku í seinni tíð þar sem við eigum ættingja og vini erlendis. Ég ætla að viðra íslenskuna að þessu sinni þar sem hún er í fyrsta lagi mesta OG geitin í bransanum (ég þakka sonum mínum fyrir að kenna mér þennan frasa, á ensku reyndar, en við erum að æfa okkur í íslensku svo við snörum honum bara yfir á okkar ástkæra ylhýra) og í öðru lagi hefur íslenskan svo fallegt yfirbragð. Eflaust er ég ekki að nota þetta hrognamál rétt en móðir verður að grínast aðeins í ungviðinu og gera tilraunir til að slá um sig með nútíma-lingóinu.
Á heimilinu ríkir neyðarástand hvað varðar íslenskt mál þar sem eldri drengirnir mínir tjá sig aðallega á ensku. Sín á milli, við okkur foreldrana og við vini sína. Við dönsum eilífan tangó í tuði yfir því að þeir eigi nú að tala íslensku, þeir eru jú Íslendingar og verði að geta hnoðið saman orðum á móðurmálinu. Eru fleiri foreldrar sem tengja við þetta ástand? Ég er að vinna í að setja saman sjónræna lestraráskorun fyrir okkur öll í tilraun til að auka orðaforðann. Segi nánar frá því síðar – það er að segja ef ég held þessu orðabrasi áfram.
Annars erum við horfin út í daginn í leit að ævintýrum … og kaffi.
– Mamma í stöðugri leit að kaffi.
