dagrenning

Ég sá lítið blóm áðan. Það var að reyna að lifa af í frostinu. Ég sá líka litla fugla-þresti sem kútveltust um allt eins og snjóboltar. Það kviknaði bros í hjarta mínu.

Lífið er svo mikið ævintýri. Og ég er snillingur í að missa af því. Og ég er örugglega ekki ein um þá tilfinningu. En vá. Ég kem því ekki í orð. Lífið er svo mikið og djúpt en samt svo einfalt. Ég átti yndislega kvöldstund með vinkonum í gærkvöldi. Allar á sinn einstaka hátt stórkostlegar. Og ég horfði í kringum…

Hversdagsheitið hefur runnið út í sandinn eins og við var að búast. Ég mun samt halda mig við það eins vel og ég get. Færslurnar verða því kannski færri en merkilegri fyrir vikið. Síðasta önnin mín í Háskóla Íslands hefur litið dagsins ljós og mun ég vinna hörðum höndum að því að klára þetta með stæl. Framhaldið er þó enn…

Síðasti dagur jóla var kvaddur með hangikjöti og öllu tilheyrandi. Tréð stendur þó enn í ljóma sínum, sem betur fer. Frostið ákvað að láta til sín taka og kveðja jólin með stæl. Nokkrar frostbitnar tær hér á bæ, converse – skór eru ekki málið á svona dögum. Það hringlar í mér tilhökkun. Laugardagurinn verður góður dagur.

Stjörnuglit á himnum. Bíltúr í myrkrinu með vindinn dansandi allt um kring. Vinaspjall og krúttlegur hlátur. Ljúffengur matur og jólaöl úr syngjandi glösum. Frostbitnar tær og yfirgnæfandi næturþögn. Spil og ilmandi súkkulaðisósa glitrandi á ísnum. Tónlist, andlitsskreyting og fleira myndrænt. En fallegast af öllu var vináttan, dillandi af hlátri undir stjörnubjörtum himni.

Ég er við það að leggja upp í langferð.

Vindurinn er í eltingarleik við sjálfan sig fyrir utan. Hann hleypur og hleypur, hraðar og hraðar hringinn í kringum húsið og reynir að grípa í skottið á sér. Eins og hundur. Mér tókst ekki að vakna í morgun til að byrja skokkið. Það kom mér reyndar ekki á óvart en ég mun reyna aftur. Feilið fólst í tveimur atriðum. Í…

Það er alveg magnað hvað maður eyðir tímanum í ekki neitt þegar frí skellur á. Ég var með langan lista yfir hluti sem ég ætlaði að gera í jólafríinu og hann er ekki einu sinni hálfnaður. Ætli ég verði ekki bara að byrja upp á nýtt og gera hann að lista yfir hluti sem ég ætla að gera á nýja…

Ljósadýrðin var svo sannarlega viðloðandi í gærkvöldi og Íslendingar kunna heldur betur að sprengja gamla árið með stæl. Fyrsti dagur ársins hefur runnið áfram með tilheyrandi gamlársþreytu og afgangs-stjörnuljósin fengu að lýsa upp kvöldmyrkrið. Ennþá heyrast hvellir í fjarska en snjórinn er hvergi sjáanlegur. Ég tiplaði á sokkunum út í garðinn til að sveifla stjörnuljósum og drekka í mig dýrðina…

Síðasti dagur ársins er rétt að verða hálfnaður og fólk er strax byrjað að skjóta honum burt með látum og ljósadýrð. Ég hefði persónulega viljað hanga lengur í dagsbirtunni þar sem himininn var hoppandi fagur og svo hjartanlega fjólublár á litinn að augun mín heilluðust á augabragði. Rétt fyrir ofan borgina hringsnérust blár og fjólublár í þéttum spretti á hlaupabrautinni…

Obbosí, það eru næstum því tvö ár síðan ég hripaði eitthvað niður hérna. Þetta er nú ekki hægt. Nú er árið 2010 að renna sitt skeið og árið 2011 að klæða sig í sparifötin. Það er alltaf svo mikil spenna sem fylgir áramótunum, ný tækifæri og nýir tímar hanga á öllum greinum og fleiri, fleiri mjallhvítar blaðsíður liggja fyrir framan…

Það er vinnudagur. Hvergi friður. Fólkið rúllar inn eins og það fái borgað fyrir það. Það getur nú samt verið heldur skondin sjón að fylgjast með öllum þessum fjölda. Alls kyns týpur af einstaklingum sem þurfa að fá bílinn sinn skoðaðan. Meira að segja í kreppunni. Ég tók mér andartaksstund í ringulreiðinni og horfði út um risavaxinn gluggann: Þar spígsporaði…