dagrenning

Hvers vegna hleypur tíminn frá okkur? Ég er komin með fráhvarfseinkenni, kítl í fingurna sem ég skilgreini sem blogg-leysi. Bætum úr því. Ég sá litla fuglafélaga busla í skítugum polli um daginn. Það var yndisleg sjón. Þeir voru fimm saman, blakandi vængjunum ótt og títt eins og þeir væru að klappa saman lófunum. Vatnið skvettist í allar áttir, á þá…

Það er svo einstakur ilmur í loftinu. Rigningin hristir upp í gróðrinum svo hann fer allur á ið og heillar mannfólkið upp úr skónum. Vindurinn kítlar laufin á trjánum og þau hlæja. Mikið er dásamlegt að vera komin í langt helgarfrí. Svo á ég afmæli á þriðjudaginn. Bara gleði.

Skýjakrílin eru með samkomu á himnum. Þau fella tárin eitt af öðru. Mikið vildi ég að þau hefðu vit og myndu flýta sér yfir til Afríku og þangað sem þeirra er meiri þörf. Ef ég gæti þá myndi ég safna þeim í umslag og senda þau með hraðpósti. Það lítur ekki út fyrir að mér takist að halda mig við…

Það er skuggalegt ský sem liggur yfir Reykjavík. Og vindurinn veit öll leyndarmálin því hann getur varla þagað, þjótandi á milli trjánna. Ég reyndi að hengja upp þvottinn úti í garði en það gekk heldur brösulega þar sem hann réðst á mig með hverri vindhviðu. Það er örlítill fugl að leika sér í storminum fyrir utan gluggann minn, með útbreidda…

Það er sannleikur að lífið þýtur hjá án þess að maður taki eftir því. Til dæmis – mánudagar eru furðulega fljótir í hversdagshlaupinu. Sama hvernig á það er litið, mánudagur er alltaf kominn aftur. Það er þess vegna svo dásamlegt þegar hugurinn hægir á sér, tekur sér tíma til þess að horfa í kringum sig og taka eftir þessum litlu…

Ástin er farin í Vatnaskóg og ég sit heima og prjóna sokka. Þeir eru sætir og grænir, fyrir litlar tásur. Ég skrifa líka. Get ekki án þess verið. Á leiðinni heim úr vinnunni þá ringdi svoleiðis á mig dropum að ég valhoppaði næstum því. Hárið fauk allt í kringum andlitið því vindurinn var í góðu skapi. Þegar heim var komið…

Það er alveg dásamlegt hvað einn súkkulaðimoli getur lífgað mikið upp á erfiðan vinnudag. Mmm…. Náði mér í fleiri freknur í dag. Sólin var að dreifa þeim ókeypis.

Eitt af því sorglegasta við sumarið er að þurfa að rífa sig úr örmum sólarinnar og yfirgefa fagran söng fuglanna sem ómar um grasigrónar fjallshlíðarnar í Bjarkargili. Endalaust túnið, jarmið í kindunum, svarthvítir sandarnir, skógurinn, blómin, vindurinn, ilmurinn… og humlurnar. Þessi staður væri ekki samur án þeirra. Fann nokkrar líflausar á gólfinu þegar við komum og uppgötvuðum við að samfélagsaðstaðan…

Það er skrítinn heimur sem sést í gegnum linsuna á ljósmyndavél. Hann er einhvern veginn töfrandi. Stundum sér augað ekki sköpunarverkið fyrr en linsan rammar það inn. Þessir undursmáu vetrarfuglar tístu sig inn að hjartarótum einn kaldan dag í vetur. Ég man að ég velti því fyrir mér hvað þeir hefðu að segja við hvern annan. Í kapphlaupi að næsta…

Ég veit. Ef ég ætla mér einhvern tíman í veröldinni að verða rithöfundur þá verð ég að gjöra svo vel og skrifa að minnsta kosti eitt blogg á dag. Þýðir ekkert minna. Nú fer þetta í forgang. Og hana nú. Þegar ég var keyrandi heim í morgundögginni í vikunni litu augu mín til himins og glöddust yfir sætustu skýjum sem…

Undanfarna daga þá hefur líðan mín einkennst af sérkennilegri tilfinningu. Ég áttaði mig síðan á því að það eru að minnsta kosti tveir hlutir sem hafa verið af skornum skammti í lífi mínu síðustu vikur – hlutir sem gefa lífinu mínu glans og hlýju. Hlutur eitt: tónlist. Hlutur tvö: skrif. Ég rauk upp í snatri og furðaði mig á því…

Á vorin og sumrin kviknar nýtt líf í veröldinni. Allt sem veturinn svæfði svo undursamlega og breiddi yfir sína mjúku hnoðra-sæng hefur nú skriðið undan með grænan koll og sólskin á vörum. Ég geri tilraun til þess að vekja textaflóðið um leið. Kítla það í nefið. Kyssa það á kinn. BA gráðan mín í ensku er komin til að vera.…